Intro
 
  Marma behandeling
 
  Quantum Touch
 
  Meditatie
 
  Blog
 
  Sri Sri Yoga
 
  Art of Living
 
  Resultaten
 
  Lisette Sevens
 
  In de media
 
 
 
 
 
 




In de media
 

Wat er zoal in de media is verschenen:

- TC Tubantia "Adem" interview in De Twentsche Courant, oktober 2011

Hockey.nl juli 2011 "De Topontmoeting" tussen Lisette Sevens en Teun de Nooijer.

- verslag van een stiltewandeling bij NCRV's Schepper en Co in t Land. Uitzending van 19 november 2010, ga naar 8.50 min. en dan start dit item, veel plezier met de prachtige beelden van t Amsterdamse Bos!

- stuk in NCRV's 'Vier', tijdschrift & inspiratie van september 2010: over Sri Sri Yoga en de stiltewandelingen op het strand.

- interview NCRV Netwerk vrijdag 16 april 2010. Interview over de plotselinge stilte ontstaan door het sluiten van het luchtruim, na het uitbarsten van de IJslandse vulkaan Eyjafjallajökull. Vanaf minuut 5.15

- interview Studio Sport van 23 augustus 2009

- Happinez, zomer 2008

- Diep, zomer 2007: Pagina 1 en Pagina 2

- NRC Next maandag 12 februari 2007

- Opzij nr. 12, december 2006, de vrouwelijke opinie:

Ssssssst     Even tijd voor de innerlijke stem             tekst Frieda Pruim

Waar vind je nog de gelegenheid voor een goed gesprek met jezelf? Tijd en vooral rust ontbreken in onze hectische wereld. Toch blijkt er vooral onder vrouwen grote behoefte te bestaan aan bezinning en reflectie. Stiltedagen, retraites in oude kloosters of nieuwe stiltecentra, een stilteatlas en een stiltefilm bieden uitkomst. En stiltewandelingen - zelfs al voeren die onder de bulderbaan door.

Zondagochtend, tien uur. In het Amsterdamse bos leunt voormalig tophockeyster en ex-journaliste Lisette Sevens ontspannen tegen een hek in afwachting van deelnemers aan de op haar website aangekondigde stiltewandeling. 'Ik weet nooit of er mensen komen', zegt ze laconiek. 'Zo niet, dan wandel ik alleen. Ik vind het heerlijk om in stilte in de natuur te zijn. Om tien uur komt een trouwe deelneemster aanfietsen. Voor mij als nieuweling geeft Lisette een korte introductie: 'Loop in je eigen tempo, het is jouw feestje. Erger je niet aan de vliegtuigen, laat het geluid door je heen gaan want hun geluid gaat vanzelf weer over in stilte. Laat je gedachten als wolkjes voorbij gaan. Sri Sri Ravi Shankar zegt: heb compassie met je gedachten. Dat vind ik mooi. Probeer je bewust te zijn van wat je om je heen ziet. Wees in het NU.'

We sluiten onze ogen en halen tien keer diep adem. Lisette wenst ons een inspirerende wandeling en wijst ons non-verbaal de weg. Als we net de eerste hoek om zijn, komt er een vrouw met een hond achter ons aanhollen, blijkbaar ook een bekende.

Ik wandel veel, maar het valt me op dat ik nu veel meer beleef dan wanneer ik in gesprek ben: ik hoor niet alleen veel vliegtuigen, maar ook allerlei vogels, ik ruik bloemen, zie gevallen bladeren en eikels, voel de wind en verbaas me over talloze joggers in alle soorten en maten. Ondertussen vliegt de ene na de andere gedachte door mijn hoofd. Het doet me goed om me niet op de anderen te hoeven richten en toch samen te zijn. 

Zie voor de rest van het artikel in het vrouwenblad Opzij, nr. 12 december 2006.

--------------------------------------------------------------------------------------

- Jonas, juni 2005, spiritueel en maatschappelijk magazine

Lisette Sevens zingt, vecht, huilt, bidt, lacht, werkt en  bewondert.

 ‘Er zijn veel deuren bij mij opengegaan.’

Drie jaar geleden kwam er een ommekeer in het leven van Lisette Sevens (55). Het hart riep de oud-hockeyster tot de orde. Ze nam onmiddellijk een drastisch besluit. En nog één. Nu is ze weer sterk, vanuit de stilte.

T E K S T : R O B E R T H E U K E L S

Lisette Sevens (29 juni 1949) werd geboren in Helmond, in een katholiek gezin met acht kinderen. Als aanvoerster van het Nederlands hockeyteam won ze in 1984 goud op de Olympische Spelen van Los Angeles. Thans is ze volop bezig met -ondermeer- ‘stilte’. Ze geeft trainingen, organiseert workshops, stiltedagen, stiltewandelingen en laat mensen bij haar in huis in retraite gaan. Daarnaast is ze homeopaat en helpt ze mensen bewuster te worden van de relatie tussen geest en lichaam, dat boeit haar mateloos. Van 12 tot en met 18 juni organiseert ze samen met Tineke Brackel de Wezenlijke Week in Toscane. Meer info:www.lisettesevens.nl.

De prunes in haar tuin doet zijn uiterste best bewonderd te worden. De bloemrijke boom brengt de lente binnen. Symbolisch. Bij Lisette Sevens bloeit er weer van alles, na een fiks aantal jaren waarin de moeizame zoektocht naar het eigen gevoel alles domineerde. Eindelijk mag ze haar oog-kleppen weer op doen, net zoals in 1984 in Los Angeles, toen ze goud won met hockeyen. En ze gelukkig was.

Zing

“Ineens was het stil. Echt stil. Altijd was ik druk geweest. Ik ben een bezige bij, er zit een drang in me. Topsportachtergrond, hè. Later heb ik me aangesloten bij een trainingsbureau. Toen ik besloot dat dat niet helemaal mijn ding was, zat ik ineens in de stilte. Voelde aanvankelijk erg ongemakkelijk. Onrust. Ik móet iets doen, ‘maak je nuttig’ gilde het in mijn hoofd. Maar langzaam wende het, voelde de stilte heerlijk aan. Ik heb een ademcursus gedaan bij Art of Living (een door de Indiase spirituele leraar Sri Sri Ravi Shankar ontwikkelde beweging rond adem en meditatie, waarbij het leren omgaan met stress centraal staat, red.) en een meditatietraining, waarbij ik een eigen mantra kreeg. Dat dagelijkse mediteren en het doen van extra ademhalingsoefeningen levert me erg veel op.

Vanuit de stilte ontstaat van alles, je komt immers dan pas bij je kern. Je krijgt contact met wat écht belangrijk is, contact met ‘zijn’. Als dat lukt, is dat een vredig gevoel. Er is een wijsheid: ‘eerst moet je jezelf dwingen tot de stilte, daarna verlang je er naar.’ Zo is het met mij gegaan.

Sri Sri Ravi Shankar schreef het al: ‘Stilte is de muziek, en het geheim van het bestaan.’

Ik kijk geen televisie, draai nauwelijks cd’s. Het geluid van stilte? Da’s een goeie vraag. Bestaat dat in Nederland, echte stilte? Loop ik in het Amsterdamse bos, donderen soms de vliegtuigen over mijn hoofd; bróem! De truc is om het over je heen te laten gaan, in plaats van je te irriteren. Het geluid komt uit de stilte en verdwijnt er ook weer in. Dat is een aangename gedachte. Zoals nu, hoor ik de wind door de schoorsteen komen. Hij komt en zoef, hij is weer weg.

Van muziek weet ik niks. Ja, The Beatles, maar verder? Soms hoor ik iets, dan word ik geraakt. Doe ik mijn ogen dicht, kan ik het helemaal voelen en er dan van genieten. Steeds meer ben ik me in dit afgelopen jaar bewust geworden van mijn adem. Een normaal mens ‘gebruikt’ zijn adem maar voor dertig procent. Terwijl je zoveel emoties en ziektes kunt weg ademen. Dat zit hem in die resterende zeventig procent. Mensen ademen vaak heel hoog, gebruiken hun romp helemaal niet om te ademen. Door diep en op de goede manier te ademen kun je heel veel stress weg ademen, waardoor je weer dichter bij je intuïtie komt, bij wie je werkelijk bent.

Veel inzichten heb ik gekregen. Als mensen mij willen helpen met allerlei plannen bijvoorbeeld. Vaak ging ik daar de mist mee in, vond dat ik alles moest kunnen en leuk moest vinden. Zei iemand iets waarbij ik een gevoel van ‘yes’ kreeg, dan vergat ik om vooral dát gevoel ‘water te geven’.En ging ik mezelf dwingen om een ander voorstel, waarbij ik meteen een gevoel van ‘nee,dat niet’, toch door m’n eigen strot te duwen. Zo zit een mens vaak in elkaar. Van een ‘nee’ een ‘ja’ willen maken. Terwijl een ander ‘ja’ er allang is. Als je je er maar bewust van bent, als je maar goed luistert naar dat gevoel, ik noem het liever intuïtie.”

Vecht

“Het zijn piepjes binnen in je van ‘yes’ en van ‘nee, dat niet’. Ik had een paar jaar geleden die piepjes redelijk vakkundig uitgeschakeld. Ik zat in een relatie die niet goed liep, in mijn hoofd had de gedachte zich genesteld dat het allemaal alleen maar aan mij lag. Ik was niets waard, dat was ik gaan geloven. Ik raakte zo ver van mezelf verwijderd. Ik ging bedenken hoe ik moest zijn. Ik werd onzeker. Super onzeker. Ik vergat waarom het draaide: wat wil ík nou, wat is goed voor míj?

Ik was niet lief voor mijn hart en mijn hart zei in 2002: bekijk het dan maar. Ik had er in die periode niet goed naar geluisterd, in de jaren na het tophockey. Toen stond hij stil. Twintig seconden lang was ik ergens tussen leven en dood. Ik lag al in de ziekenauto en het voelde zo heerlijk, daar in dat schemergebied. Ik was er ultiem gelukkig. Zien deed ik niets. Ik ben een gevoelsmens, van daaruit weet ik of iets heerlijk is of vervelend. Toen ik ontwaakte, haha, was ik bijna teleurgesteld. Lag ik in zo’n ruimte van de EHBO of zoiets, ik dacht: wat doe ik nou ineens in deze kouwe keuken? Ik wilde terug naar waar ik was. Daar was het veel mooier.

Inmiddels was er een cardioloog opgetrommeld en iedereen was in paniek, behalve ikzelf. Ik zei: ‘’k Ben heel gezond, ja nu even niet.’ Ik ben niet bang voor de dood en bovendien weet ik intuïtief dat ik heel oud word. De cardioloog stopte er een ‘tijdelijke pacemaker’ in en hield een heel verhaal: mijn hart was naar nul gegaan, dat kon niet, dus moest er een definitieve pacemaker in. Ik was groggy, lag inmiddels op de intensive care en zei: ‘Prima, doe maar.’ Ik dacht: voor een jaartje, daarna laat ik dat ding er wel weer uithalen. Toen las ik de folder ‘Pacemakers’. Dat beviel me helemaal niet.

Een pacemaker gaat met een soort weerhaakje het hart in, dus die kón er helemaal niet meer uit. Onmiddellijk flitste het door me heen: aan-me-nooit-niet! Lichaam en geest zijn één voor mij, dat voel ik zo intens. En dan zou ík zo’n kastje in mijn lichaam laten zetten? Nooit. Die cardioloog, super aardig was hij overigens, wist niet hoe hij het had. Ik was al een soort van idioot in hun ogen, zo’n antroposofisch type, o jee, o jee, en nu had dat mens ook nog besloten geen pacemaker te willen. Enfin, het werd zondag en ik riep: ‘Haal dat ding er maar uit, ik ga naar huis.’ De dienstdoende cardioloog:

‘Mevrouw! Er moet dan toch eerst een psychiatrisch rapport gemaakt worden.’ Ik counterde: ‘Ik ben anders wel slim genoeg geweest om olympisch goud te halen.’ Toen werd ie wat menselijker en heeft hij het kastje uitgezet.

Mijn hart heeft me iets duidelijk gemaakt namelijk: ‘Jij luistert niet goed naar mij? Oké, dan luister ik ook niet meer naar jou.’ Ik wist meteen dat het zo zat. Van oudsher ben ik erg bezig met gezondheid, met ziektes, met de relatie tussen lichaam en geest, Daar zit mijn allergrootste liefde. Dat signaal van mijn hart gaf me de power mijn hele leven om te gooien. Ik was zo ongelooflijk ver weggezakt uit mezelf. Dieper kon gewoon niet. Het enige waar ik altijd als een leeuwin voor vocht, was hoe ik mijn zoon wilde opvoeden. De rest? Ik had geen idee meer hoe en wat. Er moest iets gebeuren. Mijn ex-man had zo ook niets aan mij, ik was totaal niet meer mezelf. Geen seconde heb ik er spijt van gehad. Het is goed zoals het nu is, ook voor hem.

Wat er precies met mij gebeurd was? Een lang proces. Ik was 35 toen ik met topsport stopte. Dan is het altijd: wat nu? Ik was aanvankelijk gymjuf en daarna had ik een journalistieke carrière bij het Parool, en vervolgens bij de NCRV-radio en televisie. Maar wat ik zocht was: met heel mijn hart te kunnen leven. Ik wilde iets vinden wat net zo bevredigend was als sporten.

Ik wilde het leven net zo leuk blijven vinden als toen ik nog hockeyde. Verlangde naar het gevoel van toen, naar die enorme gedrevenheid vanuit m’n hart. Hockey was hoofdzaak, werken voelde als bijzaak. Deed allerlei grappige baantjes via een uitzendbureau. Even heb ik gewerkt als gymjuf; kreeg ik dertig kinderen voor me die natuurlijk niet zo gedreven waren als ik. Ik snapte daar niets van, kon er ook niets mee. Keek op een beperkte manier naar het leven. Je moet weten dat mijn hockeycarrière iets ultiems had. Ik zat bij Oranje echt in een topploeg. We gingen er voor, hadden een waanzinnige combi van supertalenten en karaktermeiden. Ik was aanvoerster, geen groot talent, maar wel een sterke mentaliteit. Ik was een enorme positivo, maar kon ook mensen helemaal verrot schelden. Goh, wat héb ik veel gescholden. Begonnen ze te huilen, die jonge meiden. Riep ik ook nog: ‘Huilen doe je maar in je eigen vrije tijd!’

We waren de beste van de wereld. Dat straalden we ook uit. Wij waren een soort van arrogant, waardoor het al 2-0 stond, bij wijze van spreken, voordat de wedstrijd überhaupt begonnen was. Later hoorden we dat de Australische ploeg een psycholoog in de hand had genomen om die meiden van het ‘te groot ontzaggevoel voor Nederland’ af te laten komen. Lachen! In die tijd was ik me daar totaal niet van bewust. Ik was helemaal gelukkig in mijn topsportleven. De liefde voor dat hockey dreef me voort. Niets zo heerlijk als alleen maar sporten. Ik hoefde er niet over na te denken, was heel monomaan. ‘t Leverde vooral veel innerlijke voldoening op, ja en een gouden medaille op een Olympische Spelen, wat vooral anderen geweldig vinden.

Van mijn vader mocht ik helemaal niet in het Nederlands elftal. Hij zei: ‘Dan krijg je oogkleppen op.’ Klopt helemaal. De wereld interesseerde me nauwelijks, het draaide voor mij om de sport. Heerlijk. Nu heb ik zo iets gelukkig weer gevonden. En doe ik het net zo. Oogkleppen op. Voor mij is er alleen maar het spirituele. Geen wereldnieuws, geen tv, alleen maar ‘dit waar ik nu mee bezig ben’. Wat ik hoor te weten, krijg ik echt wel te horen. Blijkbaar past dat bij mij.

Blijkbaar word ik daar wel gelukkig van. Ik denk dat ieder mens een specifiek talent heeft. Bij mij was het tot mijn 35ste duidelijk: hockey. Dat was gemakkelijk leven. Maar daarna begint pas je werkelijke zoektocht. Waar is dan je talent, waar ligt dat?”

Huil

“Vroeger huilde ik veel meer. Uit onmacht. Ik ben geen ‘verdrietmens’, wel een ‘woedemens’. Ik druk de woede net zo lang weg, tot hij eruit barst. Maar verdriet, nee, ik begrijp juist steeds beter waarom mijn leven gaat zoals het gaat. Ik kan alles nu zoveel beter relativeren, zie het leven als een toneelstuk. Had tot mijn 42ste of zo weinig problemen, nu ja, behalve in relaties dan. Dat heeft te maken met mijn kreeft-zijn, vermoed ik. Kreeften zijn heel gevoelig. Ik wilde me altijd nestelen in de armen van een man. Da’s ook weer niet goed. Dan verlies je jezelf. Precies dat is mij gebeurd.

Het is waarschijnlijk de bedoeling geweest dat ik eerst zélf in de problemen kwam. Daardoor kan ik compassie hebben met de mensen die nu bij mij komen als cliënt, ik ben ook homeopaat, of die bij mij stiltetrainingen of workshops doen of in retraite gaan. Ik ben enorm dankbaar dat ik hier allemaal doorheen mocht gaan, dat ik zoveel mocht leren en nog leer. Dat houdt nooit meer op en maakt het leven zo boeiend.”

‘Door Rudolf Steiner zijn er bij mij heel wat deuren opengegaan’

Bid

“Ik kom oorspronkelijk uit Brabant. Ben katholiek opgevoed. Ik geloof in een hogere macht, in een hoger ‘iets’, een allesomvattende liefde. Een soort van energetisch veld dat ons allen verbindt. Ik geloof ook in de kracht van de natuur. Dat is iets goddelijks, nee, dat is het verkeerde woord, het is eerder: magisch, mysterieus. Ja, dát is het. Daar geloof ik in. De magische kracht, in het mysterie van het leven, dat wij mensen altijd maar weer willen verklaren, begrijpen, vastpakken met ons verstand.

Mensen denken dat we alles kunnen, maar helaas, dat is niet zo. Alles is op de een of andere manier een soort van voorgeprogrammeerd, geloof ik. Alles wat gebeurt, heeft betekenis, móet zo zijn. Verzet heeft niet zo veel zin. Een jonge moeder van twee kinderen gaat dood, iedereen roept: ‘Dat kan niet, dat mag niet.’ Natuurlijk is zoiets heel erg moeilijk te aanvaarden, maar wie zijn wij om te oordelen dat dat niet kan, nooit de bedoeling geweest kan zijn? Het gevoel van verzet tegen de dingen die gewoon gebeuren, daar had ik het meeste last van. John Lennon schreef ooit de prachtige zin:

“Life is what happens to you, while you are making other plans.”  (Het leven is wat je overkomt, terwijl je andere plannen maakt.)

Zo mooi. Zo waar. Wat dat betreft betekent Rudolf Steiner met zijn wijsheid, zijn boeken, zijn gedachten, veel voor mij. Een heel vrije denker. Hij vond: De een is geschikt om te fotograferen, de ander om te schrijven, weer een ander om te hockeyen, dus dóe dat. Doe dat waar jouw talenten liggen en trek je vooral niet te veel aan van wat anderen zeggen! De vrijheid die zulke gedachten geven! Dat spreekt me enorm aan. Steiner kon zo goed mensen de ogen openen. Hij gaf een keer een lezing over asperges. Een heel verhaal over waarom die dingen absoluut niet goed waren om te eten of zo iets. Na de lezing ging hij doodleuk naar een aanpalend restaurant, zat aan het raam zodat iedereen die langs liep hem goed kon zien, en smulde van een bord met...asperges. Pure provocatie. De boodschap: geloof mij niet, geloof jezelf. Die man was helderziend, heldervoelend, helderwetend, van alles. Door alleen al zijn boeken te lezen zijn mijn zintuigen veel gevoeliger geworden. Ruik ik beter, hoor ik beter en zie ik beter.

Ik houd erg van humor, maar de lach is lang weggeweest.

Lach

“Ik bied onder ander retraites aan in mijn huis. Als mensen enkele dagen tot rust willen komen en in stilte willen zijn, begeleid ik ze met meditaties, yoga, simpele ademhalingsoefeningen. Ik had dit aanbod koud op mijn site gezet of ene Jozef de Gooijer reageerde al. Hij wilde twee weken in mijn huis, in mei. Jeetje, dacht ik, twee weken, da’s wel een beetje erg veel. Maar goed, ik geef een reactie, mail een heel verhaal over het universum en weet-ik-veel-wat-alle-maal-niet-meer. Bleek het een 1 april grap te zijn van Olivier, mijn zoon. Die hele Jozef de Gooijer bestond natuurlijk niet. We hebben ons gek gelachen samen. Mijn zoon kan zo grappig zijn.

Ik houd erg van humor, maar de lach is lang weggeweest. Totdat Tom van ‘t Hek eind ’96 belde, hij was in die tijd de coach van het dameshockeyteam van Oranje. Of ik teammanager wilde worden. Ik zei meteen nee. Zonder na te denken. Maar weken later liep ik in het bos met de hond en ineens wist ik: ik moet het doen. Het zou een goede functie hebben. Mijn zoon was op een leeftijd gekomen om wat losser van mij te komen, we waren twee handen op één buik. Op deze manier zou dat op een heel natuurlijke manier gaan. We moesten met Oranje veel reizen immers. De eerste de beste trip was het al raak. Tom is een broer van Youp en net zo geestig. De was, met wat hockeykleren, was weggewaaid. Toch lullig. Tom zag dat en zei heel droog: ‘Was was.’ Zo geestig. Ik heb toen weer zoveel gelachen.”

Werk

“In juni organiseren Tineke Brackel en ik de Wezenlijke Week, in de Badia Montescalari. Dat is in Toscane. Het is er prachtig. We zitten er op achthonderd meter hoogte, in een duizend jaar oude abdij, helemaal in de sfeer van ‘toen’. Ik werk daar o.a. met de zogenoemde Speaking Circles. Daarin maak je vanuit de stilte contact met elkaar. Ik noem het liever ‘aandachtworkshop’. Je kijkt in stilte in elkaars ogen. Na wat oefenen, gaat iemand voor de groep staan. Iedereen kijkt met liefdevolle waardering naar hem of haar. Dan gebeurt er al zoveel. Daarna mogen mensen wat zeggen, of niet, vanuit de stilte. Vaak zeggen ze dan de mooiste dingen, zo diep vanuit wie ze zijn. Met veel aandacht voor elkaar. Vanuit de stilte komt er vaak zo’n mooie, ontspannen dialoog op gang. Niemand praat meer door elkaar heen, dat is opvallend. Terwijl er geen codes meer gelden, is er toch geen vervuiling, geen ruis, maar volop aandacht voor degene die aan het woord is. Is mooi.”

Bewonder

“Een vriendin zegt: ‘Jij zet iemand altijd eerst op een voetstuk en daarna valt die persoon jou tegen en valt ie er weer af, ‘flavour of the month’ noemt ze dat. Ze heeft wel een beetje gelijk. Ik kon gemakkelijk in iemand met een vloeiende babbel geloven. “Wie ik bewonder, zijn mensen als Gandhi, maar wie doet dat niet. Ik waardeer mensen in principe om wie ze zijn, maar echt bewonderen, dat ligt niet zo in mijn aard. Eigenlijk heb ik vooral een diepe bewondering voor de natuur, hoe alles één is, de wijsheid daarvan. En bewonder ik dus mensen die liefdevol bij zichzelf blijven, die heel authentiek zijn. Die op een natuurlijke, vanzelfsprekende en moeiteloze manier echt doen wat ze te doen hebben en vol vertrouwen leven met dat wat Is.”

jonas • juni ’05
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

- Stuk over stiltewandelingen in NRC Handelsblad van 22-09-2004

Veelzeggende stilte
Door Guus van Holland

Sap-vasten, stresscounseling, rebirthing – het aanbod van alternatieve therapieën is groot. In een serie praktijktesten vandaag een stiltewandeling door een lawaaiig bos. Het is niet echt stil op deze doordeweekse morgen. Boven ons hoofd klettert de regen op de bladeren van de bomen van het Amsterdamse Bos. En van ver komt het ruisen en het razen op ons afgestormd, afgewisseld door het dreigende ronken van vliegtuigen. Waar zullen we heengaan? Waar is de stilte? Toch niet in dit bos, zo dicht bij de lawaaiige stad. Ik volg Lisette en Thomas, onze gidsen. Gedwee en zwijgend, want we gaan een stiltewandeling maken.

,,Kijk om je heen en luister, zonder oordeel, of luister naar je adem en voel'', is het motto. Ik kijk en zie, ik luister en hoor. Er gebeurt veel. Ik kom zintuigen tekort. Alles lekt, druipt en zwemt in het bos. Het monotone ritme van de voetstappen, overstemd door lawaai, de eenden, de stormachtige wind en vooral de vliegtuigen boven een bos nog wel. Ik word er moe van, ik lijd een beetje. Het is nog zo ver: nog anderhalf uur op z'n minst. En het regent hard en veel.

The sky is crying, look at the tears rolling down the streets – Eric Clapton klaagt in mijn hoofd, ik hoor zijn gitaar janken.

Na twintig minuten houden we de pas in. We mogen ervaringen uitwisselen. We vertellen iets over de indrukken, het lawaai, de regen en de voeten. ,,Laat het zijn, laat je meevoeren, laat het gaan'', is het advies. Ik begrijp het. Ik doe te veel mijn best: ik wil te veel zien en horen, te veel voelen en doen. Ik wil te veel, ik ben te druk, te rusteloos. Ik moet niet, toch doe ik het. Wanneer we voortgaan, gaat wandelen onbewust over van lopen in slenteren. De ademhaling wordt rustiger. Ik geef het langzaam op, zo voelt het. Maar we gaan door. Ik blaas de onrust uit en zuig de rust op. Het regent – nou en? De geluiden zijn er nog steeds, maar ze zijn er gewoon, niet meer en niet minder, niet verschillend van elkaar, niet meer storend. Mijn benen worden zwaar, mijn lichaam zakt in, mijn zintuigen zijn niet alert meer, mijn hoofd raakt leeg. Ik geef het op, al dat kijken, luisteren en voelen. Ik laat het (me) gaan.

Ik wandel door, naast en achter mijn drie metgezellen. Af en toe passeren andere wandelaars, druk pratend. Af en toe een fietser, met en zonder hond. Een jogger in uitslooftenue. Ik kijk er nauwelijks meer van op. Het wordt steeds stiller in mij. Dan een schreeuw. Ik schrik op. Het is Thomas die ons terugroept. Het Dachau-monument nodigt ons uit, en hij wijst. We keren terug op onze schreden en lopen zwijgend over het pad van de Belgische blauwstenen waarin de namen zijn gebeiteld van alle concentratiekampen. Ik ontwaar een schrijffout – ik ben toch weer alert. Zestig meter heen schuifelen we, zestig meter terug, over een pad van iets meer dan twee meter breed tussen taxushagen van ruim drie meter hoog. De leegte in mij wordt gevuld met beelden en gedachten die door de namen worden opgeroepen. Ze maken indruk op mij. De waarheid is hard, de wereld is niet vredig. Een wandeling in stilte zegt veel. We vervolgen onze reis, terwijl de indrukken voortleven. Dan zakken ze weg in het lege hoofd. We wandelen door, zwijgend, zoals de afgelopen anderhalf uur. De regen is niet opgehouden, de bomen druipen, de plassen zijn groter geworden en de geluiden zijn er nog steeds. Maar het is één groot geheel geworden, het is een vreemd soort stilte geworden: rust.

,,Laat je niet beïnvloeden door de onrust van de wereld, maar beïnvloed deze met jouw rust.'' Zo luidt de tekst onder de e-mails van Lisette Sevens, oud-topsporter, hockeyinternational (viermaal wereldkampioen en eenmaal olympisch), klassiek homeopaat en personal coach. Na twee uur wandelen door de natte, ruisende bossen is er de rust in het restaurant met uitkijk op het wilde water. Moe, voldaan, leeg en rustig bestellen we een drankje. De conclusies zijn eensluidend: hier neem je niet gauw de tijd voor zeker niet als het onophoudelijk regent. Maar waarom niet? Wanneer gaan we weer wandelen, zwijgend, op weg naar stilte en vrede?

Op dit artikel berust copyright! © 2004 NRC Handelsblad 

 



Meer informatie:

 > interview Jonas, juni 200

Update: Woensdag 3 mei 2017